|
А. МУСОРЫН
Верлібры
Будынак, аздоблены гатычнымі вежамі,
Далёкі гук кляштарнага звона
І водар урачыстай белай ружы...
На мяжы начы і дня ўваскрасае Сярэднявечча.
* * *
Я хацеў бы быць князем у маленькай дзяржаве
Недзе на ўскраіне Еўропы,
Воддаль ад крызісаў і войнаў.
Я бы правіў са сваёй нешумнай сталіцы
Невялікім хрысціянскім народам.
Па святах
Над горадам гучалі бы званы,
І над вежай старажытнага радавога замка
Лунаў бы белы сцяг продкаў.
А на ім - герб: Змяя і Голуб.
Па вечарах я бы спускаўся ў бібліятэку
І старыя пергаменты апавядалі бы мне пра мінулае.
А раніцай гукі прыдворнага марша
Абвяшчалі бы пачатак новага дня...
...я напэўна быў бы шчаслівы,
І можа, нават, не пісаў бы вершаў.
Ad Mortem Magistri
Гуру!
Я схіляю калені перад трунай тваёй,
І гаротная сляза сцякае па шчацэ маёй
Ніколі мне ўжо не пачуць поўных мудрасці слоў тваіх,
І ніколі, у гадзіны маіх трывог і хваляванняў
Не прагучаць добрыя павучання твае.
Ў адзіноцтве мне трэба ісці,
Спатыкацца і падаць, паўставаць і падаць зноў,
У кроў раздзіраючы калені.
І за ўсё гэта я хачу адной толькі ўзнагароды -
Адной толькі слязы майго вучня ў канцы шляху.
* * *
На пялёстках
Асенняй позняй ружы
Не растае першы снег.
* * *
Дымы над комiнамi
У празрыстым паветры
Нагадваюць чараду драконаў
* * *
Кактус на халодным зімовым акне –
Пасол далёкай паўднёвай краіны
Раскрывае сваю цудоўную кветку.
|
